ذیلی بر وصیت‌نامه شادروان دکتر محمود افشار یزدی…

ذیلی بر وصیت‌نامه شادروان دکتر محمود افشار یزدی

#دکتر_عبدالرضا_مدرس‌زاده

شادروان دکتر محمود افشار یزدی که به فضل الهی ثروت و دارایی فراوان و چشمگیری داشته‌است، در اقدامی تاریخی و ماندگار پیش از مرگ، رسما اموال خویش را با هدف تقویت فرهنگ ایرانی و زبان فارسی وقف می‌کند و ترکیبی از افراد نامدار حقیقی و حقوقی را برای هیات امنای این موقوفات زیر نظر دانشگاه تهران تعیین می‌کند.
ایشان در قصیده‌ای به دفاع از این کار ماندگار خویش می‌پردازد و نکاتی را یادآور می‌شود که شایان مرور است.
نکته نخست این که مانند هر کار خیر دیگر، این واقف محترم هم در معرض شماتت و سرزنش دیگران بوده‌است که چرا چنین کاری می‌کند و لابد منطورشان نهاد این دارایی شگرف برای فرزندان است و شاید هم برخی دلخور بوده‌اند که چرا این دارایی برای سرای سالمندان و سرپرستی یتیمان درنظر گرفته نمی‌شود و حتما برخی هم شگفتی خویش را بروز داده‌اند که مگر ضرورت و اهمیت پاسداشت زبان فارسی در حدی هست که نیاز به چنین موقوفه ای باشد (که البته گذر زمان نشان داد که هدف و نیت و نیز پیش بینی واقف محترم مرحوم افشار درست بوده‌است )
دیگر نکته گلایه از سنگ‌اندازی برخی کوته اندیشان بر سر راه ایشان در انجام فعالیت‌های فرهنگی است که ظاهرا این فقره به همه کارهای فرهنگی در ایران سنجاق شده است.
عشق به ایران و دفن شدن در این خاک شریف هم نکته دیگری است که در این شعر مورد تاکید است و این که شاعر گفته‌است حتی اگر در کربلا وفات کردم باز هم مرا در ایران دفن کنید؛ پیش از آن‌که کاستن از قدر تربت حضرت امام حسین علیه‌السلام باشد، گرامی‌داشت وطن عزیز است.
دکتر افشار مجبور می‌شود ضمن تاکید بر راستگویی و حقگویی؛ از روش یکی به میخ و یکی به نعل زدن هم دفاع کند که نشان می‌دهد حضور در میدان فرهنگ و هنر و ادبیات چه دردسرها و گرفتاری‌هایی که ندارد.
به هر روی این مرد ‌شریف و آزاده و ایران دوست و فرهنگ پرور با چنین میراثی نامدار و ماندگار توانست به سهم خود خدمتی بسزا به فرهنگ و دانش در این سرزمین بکند و اگر در این دهه‌های نزدیک به ما از این دست موقوفات فرهنگی کمتر به چشم می‌آید، علت را بایست در دگرگونی دیدگاه‌ها و از اولویت خارج شدن نیازهای فرهنگی در این روزگار دانست که لاجرم آثار و تبعات ناخوشایند آن را با هزار دریغ و افسوس در فراگیرشدن شعارزدگی و زیستن در روزمرگی و گسیختن از گذشته باشکوه فرهنگی و هدررفتن استعدادهای درخشان یافت.
🌸