‍ ‍ 🔸سالهاست که یکی از دغدغه های فکری من مطالعه و شناختن…

‍ ‍ 🔸سالهاست که یکی از دغدغه های فکری من مطالعه و شناختن و در پی آن شناساندن اخلاق و روش علمی و عملی استادان زبان و فرهنگ و ادب ایران زمین به دانشجویان و معلمان جوانتر است. در این سالها مطالب بسیار از آن بزرگان آموختم؛ مثلا از زنده یاد استاد معین آموختم موقع نوشتن حتی برای “شنیده ها” هم باید ارجاع داد. اجازه بدهید نمونه ای از تقوای علمی استاد معین را برای شما عزیزان بیان کنم. استاد معین کتابی دارند با عنوان تحلیل هفت پیکر نظامی (چاپ انتشارات دانشگاه تهران). در صفحه ۷۶ این کتاب مطلبی را درباره “هفت تیکه” نوشتند. پایان این مطلب شماره “۴” زدند و در پاورقی نوشتند:

“یادداشت از حجازی خدمتگزار سازمان لغت نامه (دانشکده ادبیات)”

درود بر شرف و صداقت استاد معین! استاد معین با آن بزرگی وقتی مطلبی را از “خدمتگزار” سازمان لغت نامه در متن خودشان آوردند ارجاع دادند. اگر استاد معین ارجاع نمی دادند آیا آب از آب تکان می خورد؟ کسی آبشخور این مطلب را می فهمید؟ خیر ولی وجدان بیدار استاد معین به او این اجازه را نداد که مطلب دیگران را به نام خود ثبت کند.

ابوالحسن علی بن عثمان الجلّابی الهجویری صاحب کتاب ارزشمند “کشف المحجوب” چندین بار در کتاب این عبارت را تکرار کرده: “من همی گویم که علی بن عثمان الجلّابی ام”. دلیل این امر (تکرار نام خود) را اینگونه بیان کردند: “چون جهله این علم کتابی نو ببینند که نام مصنف آن به چند جای بر آن مثبت نباشد، نسبت آن کتاب به خود کنند” بعد در ادامه نوشتند: “مرا [علی بن عثمان] این حادثه افتاد به دو بار: یکی آن که دیوان شعرم کسی بخواست و بازگرفت و نام من از سر آن بیفکند و رنج من ضایع کرد. و دیگر کتابی کردم اندر تصوف، نام آن منهاج الدین، یکی از مدعیان رکیک – که کرای گفتار او نکند- نام من از سر آن پاک کرد، و به نزدیک عوام چنان نمود که آن وی کرده است، هرچند خواص بر آن قول بر وی خندیدندی تا خداوند – تعالی- بی برکتی آن بدو در رسانید و نامش ار دیوان طلاب درگاه خود پاک گردانید.” (کشف المحجوب، چاپ دکتر محمود عابدی، صص ۳ – ۲)

پیرمردی سفید موی را می شناسم که بیمار است و به دوست و همکار خود نیز رحم نمی کند. آثار پژوهشی دیگران را به نام خود چاپ می کند. اگر کسی بیاید داستان دزدی های او را بنویسد کتابی می شود خواندنی! به پای میز محاکمه هم او را کشاندند ولی باز سر به راه نمی شود. من یقین دارم در آینده شرح دزدی های این بیمار (که اتفاقا استاد دانشگاه هم هستند) موضوع پایان نامه و یا رساله یکی از دانشجویان فوق لیسانس و یا دکتری زبان و ادبیات فارسی می شود. “شرم باد این پیر را”

شرافت و تقوای علمی حکم می کند اگر در فضای مجازی هم خواستی مطلب دیگران را به جایی دیگر انتقال دهی باید نام نویسنده مطلب را در پایان نوشته بیاوری. نه اینکه نام و امضای آن شخص را حذف کنی و جوری وانمود کنی که آن را تو نوشتی!

🔸با احترام
دکتر علی اکبر قاسمی گل افشانی
۲۸ اسفند ۱۴۰۰

برگرفته از کانال :
خانه فرهنگ
https://t.me/golafshani