✍🏼 به‌مناسبت سالگرد درگذشت #ابوالقاسم_انجوی_شیرازی معتقد…

✍🏼 به‌مناسبت سالگرد درگذشت #ابوالقاسم_انجوی_شیرازی

معتقد بودم و هستم که یک ملت فقط با زندگی کردن و زیستن به شکل خودش می‌تواند قائم‌به‌ذات بماند. به این دلیل، به فکر افتادم که برای مقابله با امریکایی‌مآبی، ترویج فرهنگ مردم خوب راهی است… آیین سخنوری را تشویق کردیم. سخنوری یکی از مشغولیات قدیم در ماه رمضان بود. ترتیب بسیار زیبایی داشت. اصناف مختلف مثل نانواها، آهنگرها، پینه‌دوزها در قهوه‌خانه‌های معتبر جمع می‌شدند. درحقیقت، آیین سخنوری مناظرۀ شعری بود… . بعضی نمایش‌ها را زنده کردیم؛ مثل خیمه‌شب‌بازی، روحوضی، نمایشنامه‌های عامیانه. آن‌ها مبنای آشنایی ما با دیگر فرهنگ‌دوستان می‌شد. مثلاً آشنایی من با آقای #جعفر_شهری… یک بار با شوق و ذوق آمد؛ مطالبی همراهش بود؛ گفت: این‌ها را کسی نوشته که خودش بچۀ تهران و بزرگ‌شدۀ تهران است. گفتم: آقا، حیف است این‌ها در سینۀ شما بماند. این فرهنگ مردم است. التماس کردم که بنویسد. ایشان قلم به دست گرفتند و تهران قدیم در پنج جلد و تهران در صد سال گذشته در شش جلد نوشته شد…
(برگرفته از: ابوالقاسم اِنْجَوی شیرازی، «هر ملتی تنها با زیستن به شکل خودش می‌تواند قائم‌به‌ذات بماند»، در: نشریۀ ادبستان فرهنگ و هنر، مهر ۱۳۷۲، شمارۀ ۴۶، ص ۱۸–۲۱)
#پرسه_در_متون
🌸