شیوه‌ای کهن برای شکار انبوه پرندگان این فقط به روزگار ما…

شیوه‌ای کهن برای شکار انبوه پرندگان

این فقط به روزگار ما نیست که آز و نیاز بی‌مرز و گسسته‌مهار آدمیان را به شکار و کشتار انبوه حیوانات برمی‌انگیزد. پیشینگان هم به اصناف این وحشی‌گری‌ها آراسته بودند. در کتاب ورزنامه بابی به این موضوع اختصاص یافته که:« آن چیست که بدان مرغان بسیار را شکار شاید کردن و گرفتن»؟ یک روش عجیب شکار انبوه پرندگان را در این کتاب کهن دیدم:
«چون آن دانه‌های سیاه کوچک که در گندم و جو باشد، بگیرد و بکوبد، پس آن را به عفاوۀ شراب برآمیزند و پیش مرغ افگنند، چون مرغ آن بخورد، بی‌هش شود و به جای فروماند تا صیاد چنانکه خواهد می‌گیردشان» (ورزنامه ،ص۱۶۳).
دربارۀ آن دانه‌های سیاه کوچک که در میان گندم و جو بود در ورزنامه نکاتی هست. نام رومی و فارسی آن و اینکه از جملۀ آفات غلات بوده و اگر با گندم آرد می شد، نان را تلخ می‌کرد و برای حافظه زیان داشت. (ورزنامه ،ص۴۶؛ معرفت فلاحت ، چاپ افشار، ص۴۱). در ترجمۀ صیدنه هم چند نام فارسی و عربی برای آن گیاه آمده: سیاهدانو، شیلم، زوان و… (چاپ ستوده و افشار ،ج۱ ،ص۴۳۴).

قدما که در کاروبار پرندگان دقت‌ها داشتند می‌دانستند مرغان این دانه دوست دارند:
«دوسترین دانه‌ها نزد کبوتر … ماش [است] و …عدس و “تخم سیاهی که در میان جو و گندم می‌باشد” و بعضی می‌گویند که زیره را از همۀ تخم‌ها دوستر دارد» (معرفت فلاحت ، ص۱۳۲).

صیادان زیرک این دانۀ سیاه را می‌کوفتند و آرد می‌کردند و با “عفاوۀ شراب” که ظاهراْ کف روی شراب بوده، می‌آمیختند. مرغان سیاهدانوی سرشته شده با شراب را می‌خوردند و مست و ملنگ می‌شدند و مدهوش می‌افتادند. صیاد هم به آسانی مرغان را می‌گرفت. سرنوشت مرغان هم که مشخص است.

باز خزان و زمستان شد و باز پرندگان مهاجر به مازندران ما پناه آورده‌اند و باز بازار شکار و سلاخی آنها گرم و رنگین است.
#دکتر_میلاد_عظیمی
?????

??
@bare30p

دیدگاهتان را بنویسید